2018 rokiem Ireny Sendlerowej Rok 2018 został ogłoszony przez Sejm Rzeczpospolitej Polski jako rok Ireny Sendlerowej. W tym roku minęło 100 lat od narodzin i 10 lat od śmierci tej polskiej bohaterki. Projekt Irena Sendlerowa - mentor postaw społecznych był realizowany w ramach programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich 2018. Był współfinansowany przez Narodowy Instytut Wolności.
o Irenie Sendlerowej
o projekcie
IRENA SENDLEROWA (1910-2008)
Irena Sendlerowa urodziła się w Warszawie w 1910 roku, całe życie związała ze stolicą i okolicznymi miejscowościami (Otwock, Tarczyn). Jedynaczka, córka lekarza społecznika, który stał się dla niej wzorem i autorytetem. Straciła go w wieku 7 lat. Stanisław Krzyżanowski – otwocki lekarz żydowskiej biedoty, zmarł zarażony tyfusem od jednego z pacjentów. Za ojcem Irena Sendlerowa wielokrotnie powtarzała każdemu, kto tonie należy podać rękę. Wokół tego przesłania Irena Sendlerowa budowała swoją biografię zwykłą i niezwykłą, w czasach wzniosłych idei i podłych zachowań. Po zdanej maturze 17-letnia dziewczyna rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Szybko stwierdziła, że nie jest to dla niej odpowiednie miejsce. Przeniosła się na Wydział Humanistyczny, studiowała polonistykę. Zaliczyła kurs pedagogiczny połączony z praktyką w filii Domu Sierot Janusza Korczaka. Jako studentka Uniwersytetu Warszawskiego występowała przeciwko bojówkom młodzieżowym ONR napadającym na studentów pochodzenia żydowskiego. Zdecydowanie sprzeciwiała się gettu ławkowemu wprowadzonemu oficjalnie przez rektora uniwersytetu. Na znak protestu siadała w ławkach dla studentów żydowskich. Zniszczyła w indeksie stempel sankcjonujący podziały narodowe i religijne na uniwersytecie, sprzeniewierzające się podstawowym ideom wolności i otwartości nauki. Została za to zawieszona w prawach studenta. W 1932 r Sendlerowa trafiła do nowego środowiska. Podjęła pracę w Sekcji Opieki nad Matką i Dzieckiem Obywatelskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Warszawie, związanej z Wolną Wszechnicą Polską. To w tej uczelni – przedwojennym prywatnym uniwersytecie – rozwijały się szczytne idee pokolenia niepokornych walczących o odnowę społeczną i moralną II Rzeczypospolitej. Miała się ona odrodzić przez pracę społeczną i edukację. W tej uczelni w 1925 roku – pod kierunkiem Heleny Radlińskiej – twórczyni polskiej pedagogiki społecznej, powstało Studium Pracy Społeczno- Oświatowej. Kształciło pracowników społecznych, wychowawców, działaczy samorządowych, opiekunów społecznych. Dwa lata później w Studium wprowadzono nową sekcję, specjalność „opieka nad matką i dzieckiem”. Wykładowcami byli m. in.: Czesław Babicki, Janusz Korczak, Stanisław Łopatto, Czesław Wroczyński. W tym środowisku powstawały zręby nowoczesnego systemu państwowej i samorządowej opieki nad matką i dzieckiem w II Rzeczypospolitej. Tworzono wzorcowe placówki opiekuńcze i wychowawcze, oparte na wypróbowanych polskich i zagranicznych wzorach. Studium kształciło opiekunki społeczne nad dzieckiem i matką, a także pielęgniarki środowiskowe i higienistki. Było to kształcenie ukierunkowane na ratownictwo, pomoc i opiekę, rozumiane jako służba człowiekowi w potrzebie. Towarzyszył temu bardzo silny etos działania w imię uniwersalnych wartości humanistycznych i społecznych. Ten etos wyróżniał środowisko wychowanków Heleny Radlińskiej, nadawał mu specyficzną tożsamość, wspólnotowość i siłę pokonywania trudności. Irena Sendlerowa swoją działalność zawodową zaczynała od pomocy mieszkaniowej matkom zagrożonym eksmisją oraz matkom prostytuującym się. Od 1935 r., już pod patronatem miasta Warszawy, zajmowała się pomocą biednym mieszkańcom Annopola, kierowała referatem do walki z włóczęgostwem, żebractwem i prostytucją, szkoliła także personel do pracy socjalnej. Zaraz na początku wojny, jesienią 1939 roku władze okupacyjne Warszawy zakazały pomocy Żydom. W 1940 roku Niemcy zepchnęli ludność żydowską do getta. Na obszarze 150 ha w nieludzkich warunkach znalazło się około 450 tysięcy ludzi, którzy z racji swojej narodowości zostali skazani na śmierć. W najgorszej sytuacji były dzieci. Osierocone, głodne, wyziębione ginęły na ulicach getta. Pomoc, przede wszystkim tym najsłabszym, Irena Sendlerowa traktowała jako nakaz społeczny i zawodowy. Każdemu, kto tonie należy podać rękę – powtarzała za ojcem. Korzystała ze specjalnych uprawnień zawodowych. Jako pracownik społeczny i pielęgniarka wchodziła w skład specjalnej kolumny sanitarnej, która miała czuwać nad stanem higienicznym w getcie. (Niemcy bardzo bali się tyfusu). Codziennie kilkakrotnie przekraczała bramy getta. Wnosiła ze sobą pieniądze, jedzenie, lekarstwa, odzież i… nadzieję. Nawiązała współpracę z Żydowską Organizacją Bojową (ŻOB). Współdziałała ze środowiskiem wychowanków i działaczy WWP, którzy znajdywali się zarówno po stronie aryjskiej, jak i za murami getta (m.in. Ewa Rechtman, Józef Zysman, Adam Celnikier). Historycy i biografowie Ireny Sendlerowej podają, że uratowała z getta około 2,5 tysiąca dzieci. Problemem było nie tylko przedostanie się przez bramę getta, ale wyrobienie odpowiednich papierów, znalezienie opiekunów, ukrycie dziecka. Sendlerowa wierzyła, że dzieci przetrwają wojnę. Prowadziła kartotekę uratowanych. Dziecięce dane zapisywała na maleńkich karteczkach ukrywanych w butelkach w sobie wiadomym miejscu. Dzieci ocalałe z getta trafiały do sierocińców prowadzonych przez zgromadzenia zakonne w Warszawie, Chotomowie, w Turkowicach. Pomocą służyły siostry m.in. ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, Służebniczek Najświętszej Marii Panny. Wiele dzieci znalazło się w warszawskim Domu im. ks. Boduena, inne trafiły do zaufanych polskich rodzin, ale bywało także inaczej…
PROJEKT "IRENA SENDLEROWA - MENTOR POSTAW SPOŁECZNYCH"
AKCJE SPOŁECZNE KONKURS
APLIKACJE
kliknij na obrazek a będziesz mógł ją zainstalować

©2019 Stowarzyszenie Edukacja Praktyczna

Wszelkie prawa zastrzeżone

 

KONTAKT:

MAIL: EDUKACJAPRAKTYCZNA@GMAIL.COM

KRS: 0000551554

REGON: 361181000

NIP: 727-27-95-425

2018 rokiem Ireny Sendlerowej
Rok 2018 został ogłoszony przez Sejm Rzeczpospolitej Polski jako rok Ireny Sendlerowej. W tym roku minęło 100 lat od narodzin i 10 lat od śmierci tej polskiej bohaterki. Projekt Irena Sendlerowa - mentor postaw społecznych był realizowany w ramach programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich 2018. Był współfinansowany przez Narodowy Instytut Wolności.
o Irenie Sendlerowej
o projekcie
IRENA SENDLEROWA (1910-2008)
Irena Sendlerowa urodziła się w Warszawie w 1910 roku, całe życie związała ze stolicą i okolicznymi miejscowościami (Otwock, Tarczyn). Jedynaczka, córka lekarza społecznika, który stał się dla niej wzorem i autorytetem. Straciła go w wieku 7 lat. Stanisław Krzyżanowski – otwocki lekarz żydowskiej biedoty, zmarł zarażony tyfusem od jednego z pacjentów. Za ojcem Irena Sendlerowa wielokrotnie powtarzała każdemu, kto tonie należy podać rękę. Wokół tego przesłania Irena Sendlerowa budowała swoją biografię zwykłą i niezwykłą, w czasach wzniosłych idei i podłych zachowań. Po zdanej maturze 17-letnia dziewczyna rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Szybko stwierdziła, że nie jest to dla niej odpowiednie miejsce. Przeniosła się na Wydział Humanistyczny, studiowała polonistykę. Zaliczyła kurs pedagogiczny połączony z praktyką w filii Domu Sierot Janusza Korczaka. Jako studentka Uniwersytetu Warszawskiego występowała przeciwko bojówkom młodzieżowym ONR napadającym na studentów pochodzenia żydowskiego. Zdecydowanie sprzeciwiała się gettu ławkowemu wprowadzonemu oficjalnie przez rektora uniwersytetu. Na znak protestu siadała w ławkach dla studentów żydowskich. Zniszczyła w indeksie stempel sankcjonujący podziały narodowe i religijne na uniwersytecie, sprzeniewierzające się podstawowym ideom wolności i otwartości nauki. Została za to zawieszona w prawach studenta. W 1932 r Sendlerowa trafiła do nowego środowiska. Podjęła pracę w Sekcji Opieki nad Matką i Dzieckiem Obywatelskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Warszawie, związanej z Wolną Wszechnicą Polską. To w tej uczelni – przedwojennym prywatnym uniwersytecie – rozwijały się szczytne idee pokolenia niepokornych walczących o odnowę społeczną i moralną II Rzeczypospolitej. Miała się ona odrodzić przez pracę społeczną i edukację. W tej uczelni w 1925 roku – pod kierunkiem Heleny Radlińskiej – twórczyni polskiej pedagogiki społecznej, powstało Studium Pracy Społeczno- Oświatowej. Kształciło pracowników społecznych, wychowawców, działaczy samorządowych, opiekunów społecznych. Dwa lata później w Studium wprowadzono nową sekcję, specjalność „opieka nad matką i dzieckiem”. Wykładowcami byli m. in.: Czesław Babicki, Janusz Korczak, Stanisław Łopatto, Czesław Wroczyński. W tym środowisku powstawały zręby nowoczesnego systemu państwowej i samorządowej opieki nad matką i dzieckiem w II Rzeczypospolitej. Tworzono wzorcowe placówki opiekuńcze i wychowawcze, oparte na wypróbowanych polskich i zagranicznych wzorach. Studium kształciło opiekunki społeczne nad dzieckiem i matką, a także pielęgniarki środowiskowe i higienistki. Było to kształcenie ukierunkowane na ratownictwo, pomoc i opiekę, rozumiane jako służba człowiekowi w potrzebie. Towarzyszył temu bardzo silny etos działania w imię uniwersalnych wartości humanistycznych i społecznych. Ten etos wyróżniał środowisko wychowanków Heleny Radlińskiej, nadawał mu specyficzną tożsamość, wspólnotowość i siłę pokonywania trudności. Irena Sendlerowa swoją działalność zawodową zaczynała od pomocy mieszkaniowej matkom zagrożonym eksmisją oraz matkom prostytuującym się. Od 1935 r., już pod patronatem miasta Warszawy, zajmowała się pomocą biednym mieszkańcom Annopola, kierowała referatem do walki z włóczęgostwem, żebractwem i prostytucją, szkoliła także personel do pracy socjalnej. Zaraz na początku wojny, jesienią 1939 roku władze okupacyjne Warszawy zakazały pomocy Żydom. W 1940 roku Niemcy zepchnęli ludność żydowską do getta. Na obszarze 150 ha w nieludzkich warunkach znalazło się około 450 tysięcy ludzi, którzy z racji swojej narodowości zostali skazani na śmierć. W najgorszej sytuacji były dzieci. Osierocone, głodne, wyziębione ginęły na ulicach getta. Pomoc, przede wszystkim tym najsłabszym, Irena Sendlerowa traktowała jako nakaz społeczny i zawodowy. Każdemu, kto tonie należy podać rękę – powtarzała za ojcem. Korzystała ze specjalnych uprawnień zawodowych. Jako pracownik społeczny i pielęgniarka wchodziła w skład specjalnej kolumny sanitarnej, która miała czuwać nad stanem higienicznym w getcie. (Niemcy bardzo bali się tyfusu). Codziennie kilkakrotnie przekraczała bramy getta. Wnosiła ze sobą pieniądze, jedzenie, lekarstwa, odzież i… nadzieję. Nawiązała współpracę z Żydowską Organizacją Bojową (ŻOB). Współdziałała ze środowiskiem wychowanków i działaczy WWP, którzy znajdywali się zarówno po stronie aryjskiej, jak i za murami getta (m.in. Ewa Rechtman, Józef Zysman, Adam Celnikier). Historycy i biografowie Ireny Sendlerowej podają, że uratowała z getta około 2,5 tysiąca dzieci. Problemem było nie tylko przedostanie się przez bramę getta, ale wyrobienie odpowiednich papierów, znalezienie opiekunów, ukrycie dziecka. Sendlerowa wierzyła, że dzieci przetrwają wojnę. Prowadziła kartotekę uratowanych. Dziecięce dane zapisywała na maleńkich karteczkach ukrywanych w butelkach w sobie wiadomym miejscu. Dzieci ocalałe z getta trafiały do sierocińców prowadzonych przez zgromadzenia zakonne w Warszawie, Chotomowie, w Turkowicach. Pomocą służyły siostry m.in. ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, Służebniczek Najświętszej Marii Panny. Wiele dzieci znalazło się w warszawskim Domu im. ks. Boduena, inne trafiły do zaufanych polskich rodzin, ale bywało także inaczej…
PROJEKT "IRENA SENDLEROWA - MENTOR POSTAW SPOŁECZNYCH"
AKCJE SPOŁECZNE KONKURS
APLIKACJE kliknij na obrazek a będziesz mógł ją zainstalować
2018 rokiem Ireny Sendlerowej
Rok 2018 został ogłoszony przez Sejm Rzeczpospolitej Polski jako rok Ireny Sendlerowej. W tym roku minęło 100 lat od narodzin i 10 lat od śmierci tej polskiej bohaterki. Projekt Irena Sendlerowa - mentor postaw społecznych był realizowany w ramach programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich 2018. Był współfinansowany przez Narodowy Instytut Wolności.
o Irenie Sendlerowej
o projekcie
IRENA SENDLEROWA (1910-2008)
Irena Sendlerowa urodziła się w Warszawie w 1910 roku, całe życie związała ze stolicą i okolicznymi miejscowościami (Otwock, Tarczyn). Jedynaczka, córka lekarza społecznika, który stał się dla niej wzorem i autorytetem. Straciła go w wieku 7 lat. Stanisław Krzyżanowski – otwocki lekarz żydowskiej biedoty, zmarł zarażony tyfusem od jednego z pacjentów. Za ojcem Irena Sendlerowa wielokrotnie powtarzała każdemu, kto tonie należy podać rękę. Wokół tego przesłania Irena Sendlerowa budowała swoją biografię zwykłą i niezwykłą, w czasach wzniosłych idei i podłych zachowań. Po zdanej maturze 17-letnia dziewczyna rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Szybko stwierdziła, że nie jest to dla niej odpowiednie miejsce. Przeniosła się na Wydział Humanistyczny, studiowała polonistykę. Zaliczyła kurs pedagogiczny połączony z praktyką w filii Domu Sierot Janusza Korczaka. Jako studentka Uniwersytetu Warszawskiego występowała przeciwko bojówkom młodzieżowym ONR napadającym na studentów pochodzenia żydowskiego. Zdecydowanie sprzeciwiała się gettu ławkowemu wprowadzonemu oficjalnie przez rektora uniwersytetu. Na znak protestu siadała w ławkach dla studentów żydowskich. Zniszczyła w indeksie stempel sankcjonujący podziały narodowe i religijne na uniwersytecie, sprzeniewierzające się podstawowym ideom wolności i otwartości nauki. Została za to zawieszona w prawach studenta. W 1932 r Sendlerowa trafiła do nowego środowiska. Podjęła pracę w Sekcji Opieki nad Matką i Dzieckiem Obywatelskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Warszawie, związanej z Wolną Wszechnicą Polską. To w tej uczelni – przedwojennym prywatnym uniwersytecie – rozwijały się szczytne idee pokolenia niepokornych walczących o odnowę społeczną i moralną II Rzeczypospolitej. Miała się ona odrodzić przez pracę społeczną i edukację. W tej uczelni w 1925 roku – pod kierunkiem Heleny Radlińskiej – twórczyni polskiej pedagogiki społecznej, powstało Studium Pracy Społeczno- Oświatowej. Kształciło pracowników społecznych, wychowawców, działaczy samorządowych, opiekunów społecznych. Dwa lata później w Studium wprowadzono nową sekcję, specjalność „opieka nad matką i dzieckiem”. Wykładowcami byli m. in.: Czesław Babicki, Janusz Korczak, Stanisław Łopatto, Czesław Wroczyński. W tym środowisku powstawały zręby nowoczesnego systemu państwowej i samorządowej opieki nad matką i dzieckiem w II Rzeczypospolitej. Tworzono wzorcowe placówki opiekuńcze i wychowawcze, oparte na wypróbowanych polskich i zagranicznych wzorach. Studium kształciło opiekunki społeczne nad dzieckiem i matką, a także pielęgniarki środowiskowe i higienistki. Było to kształcenie ukierunkowane na ratownictwo, pomoc i opiekę, rozumiane jako służba człowiekowi w potrzebie. Towarzyszył temu bardzo silny etos działania w imię uniwersalnych wartości humanistycznych i społecznych. Ten etos wyróżniał środowisko wychowanków Heleny Radlińskiej, nadawał mu specyficzną tożsamość, wspólnotowość i siłę pokonywania trudności. Irena Sendlerowa swoją działalność zawodową zaczynała od pomocy mieszkaniowej matkom zagrożonym eksmisją oraz matkom prostytuującym się. Od 1935 r., już pod patronatem miasta Warszawy, zajmowała się pomocą biednym mieszkańcom Annopola, kierowała referatem do walki z włóczęgostwem, żebractwem i prostytucją, szkoliła także personel do pracy socjalnej. Zaraz na początku wojny, jesienią 1939 roku władze okupacyjne Warszawy zakazały pomocy Żydom. W 1940 roku Niemcy zepchnęli ludność żydowską do getta. Na obszarze 150 ha w nieludzkich warunkach znalazło się około 450 tysięcy ludzi, którzy z racji swojej narodowości zostali skazani na śmierć. W najgorszej sytuacji były dzieci. Osierocone, głodne, wyziębione ginęły na ulicach getta. Pomoc, przede wszystkim tym najsłabszym, Irena Sendlerowa traktowała jako nakaz społeczny i zawodowy. Każdemu, kto tonie należy podać rękę – powtarzała za ojcem. Korzystała ze specjalnych uprawnień zawodowych. Jako pracownik społeczny i pielęgniarka wchodziła w skład specjalnej kolumny sanitarnej, która miała czuwać nad stanem higienicznym w getcie. (Niemcy bardzo bali się tyfusu). Codziennie kilkakrotnie przekraczała bramy getta. Wnosiła ze sobą pieniądze, jedzenie, lekarstwa, odzież i… nadzieję. Nawiązała współpracę z Żydowską Organizacją Bojową (ŻOB). Współdziałała ze środowiskiem wychowanków i działaczy WWP, którzy znajdywali się zarówno po stronie aryjskiej, jak i za murami getta (m.in. Ewa Rechtman, Józef Zysman, Adam Celnikier). Historycy i biografowie Ireny Sendlerowej podają, że uratowała z getta około 2,5 tysiąca dzieci. Problemem było nie tylko przedostanie się przez bramę getta, ale wyrobienie odpowiednich papierów, znalezienie opiekunów, ukrycie dziecka. Sendlerowa wierzyła, że dzieci przetrwają wojnę. Prowadziła kartotekę uratowanych. Dziecięce dane zapisywała na maleńkich karteczkach ukrywanych w butelkach w sobie wiadomym miejscu. Dzieci ocalałe z getta trafiały do sierocińców prowadzonych przez zgromadzenia zakonne w Warszawie, Chotomowie, w Turkowicach. Pomocą służyły siostry m.in. ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, Służebniczek Najświętszej Marii Panny. Wiele dzieci znalazło się w warszawskim Domu im. ks. Boduena, inne trafiły do zaufanych polskich rodzin, ale bywało także inaczej…
PROJEKT "IRENA SENDLEROWA - MENTOR POSTAW SPOŁECZNYCH"
AKCJE SPOŁECZNE KONKURS
APLIKACJE kliknij na obrazek a będziesz mógł ją zainstalować
2018 rokiem Ireny Sendlerowej
Rok 2018 został ogłoszony przez Sejm Rzeczpospolitej Polski jako rok Ireny Sendlerowej. W tym roku minęło 100 lat od narodzin i 10 lat od śmierci tej polskiej bohaterki. Projekt Irena Sendlerowa - mentor postaw społecznych był realizowany w ramach programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich 2018. Był współfinansowany przez Narodowy Instytut Wolności.
o Irenie Sendlerowej
o projekcie
IRENA SENDLEROWA (1910-2008)
Irena Sendlerowa urodziła się w Warszawie w 1910 roku, całe życie związała ze stolicą i okolicznymi miejscowościami (Otwock, Tarczyn). Jedynaczka, córka lekarza społecznika, który stał się dla niej wzorem i autorytetem. Straciła go w wieku 7 lat. Stanisław Krzyżanowski – otwocki lekarz żydowskiej biedoty, zmarł zarażony tyfusem od jednego z pacjentów. Za ojcem Irena Sendlerowa wielokrotnie powtarzała każdemu, kto tonie należy podać rękę. Wokół tego przesłania Irena Sendlerowa budowała swoją biografię zwykłą i niezwykłą, w czasach wzniosłych idei i podłych zachowań. Po zdanej maturze 17-letnia dziewczyna rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Szybko stwierdziła, że nie jest to dla niej odpowiednie miejsce. Przeniosła się na Wydział Humanistyczny, studiowała polonistykę. Zaliczyła kurs pedagogiczny połączony z praktyką w filii Domu Sierot Janusza Korczaka. Jako studentka Uniwersytetu Warszawskiego występowała przeciwko bojówkom młodzieżowym ONR napadającym na studentów pochodzenia żydowskiego. Zdecydowanie sprzeciwiała się gettu ławkowemu wprowadzonemu oficjalnie przez rektora uniwersytetu. Na znak protestu siadała w ławkach dla studentów żydowskich. Zniszczyła w indeksie stempel sankcjonujący podziały narodowe i religijne na uniwersytecie, sprzeniewierzające się podstawowym ideom wolności i otwartości nauki. Została za to zawieszona w prawach studenta. W 1932 r Sendlerowa trafiła do nowego środowiska. Podjęła pracę w Sekcji Opieki nad Matką i Dzieckiem Obywatelskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Warszawie, związanej z Wolną Wszechnicą Polską. To w tej uczelni – przedwojennym prywatnym uniwersytecie – rozwijały się szczytne idee pokolenia niepokornych walczących o odnowę społeczną i moralną II Rzeczypospolitej. Miała się ona odrodzić przez pracę społeczną i edukację. W tej uczelni w 1925 roku – pod kierunkiem Heleny Radlińskiej – twórczyni polskiej pedagogiki społecznej, powstało Studium Pracy Społeczno- Oświatowej. Kształciło pracowników społecznych, wychowawców, działaczy samorządowych, opiekunów społecznych. Dwa lata później w Studium wprowadzono nową sekcję, specjalność „opieka nad matką i dzieckiem”. Wykładowcami byli m. in.: Czesław Babicki, Janusz Korczak, Stanisław Łopatto, Czesław Wroczyński. W tym środowisku powstawały zręby nowoczesnego systemu państwowej i samorządowej opieki nad matką i dzieckiem w II Rzeczypospolitej. Tworzono wzorcowe placówki opiekuńcze i wychowawcze, oparte na wypróbowanych polskich i zagranicznych wzorach. Studium kształciło opiekunki społeczne nad dzieckiem i matką, a także pielęgniarki środowiskowe i higienistki. Było to kształcenie ukierunkowane na ratownictwo, pomoc i opiekę, rozumiane jako służba człowiekowi w potrzebie. Towarzyszył temu bardzo silny etos działania w imię uniwersalnych wartości humanistycznych i społecznych. Ten etos wyróżniał środowisko wychowanków Heleny Radlińskiej, nadawał mu specyficzną tożsamość, wspólnotowość i siłę pokonywania trudności. Irena Sendlerowa swoją działalność zawodową zaczynała od pomocy mieszkaniowej matkom zagrożonym eksmisją oraz matkom prostytuującym się. Od 1935 r., już pod patronatem miasta Warszawy, zajmowała się pomocą biednym mieszkańcom Annopola, kierowała referatem do walki z włóczęgostwem, żebractwem i prostytucją, szkoliła także personel do pracy socjalnej. Zaraz na początku wojny, jesienią 1939 roku władze okupacyjne Warszawy zakazały pomocy Żydom. W 1940 roku Niemcy zepchnęli ludność żydowską do getta. Na obszarze 150 ha w nieludzkich warunkach znalazło się około 450 tysięcy ludzi, którzy z racji swojej narodowości zostali skazani na śmierć. W najgorszej sytuacji były dzieci. Osierocone, głodne, wyziębione ginęły na ulicach getta. Pomoc, przede wszystkim tym najsłabszym, Irena Sendlerowa traktowała jako nakaz społeczny i zawodowy. Każdemu, kto tonie należy podać rękę – powtarzała za ojcem. Korzystała ze specjalnych uprawnień zawodowych. Jako pracownik społeczny i pielęgniarka wchodziła w skład specjalnej kolumny sanitarnej, która miała czuwać nad stanem higienicznym w getcie. (Niemcy bardzo bali się tyfusu). Codziennie kilkakrotnie przekraczała bramy getta. Wnosiła ze sobą pieniądze, jedzenie, lekarstwa, odzież i… nadzieję. Nawiązała współpracę z Żydowską Organizacją Bojową (ŻOB). Współdziałała ze środowiskiem wychowanków i działaczy WWP, którzy znajdywali się zarówno po stronie aryjskiej, jak i za murami getta (m.in. Ewa Rechtman, Józef Zysman, Adam Celnikier). Historycy i biografowie Ireny Sendlerowej podają, że uratowała z getta około 2,5 tysiąca dzieci. Problemem było nie tylko przedostanie się przez bramę getta, ale wyrobienie odpowiednich papierów, znalezienie opiekunów, ukrycie dziecka. Sendlerowa wierzyła, że dzieci przetrwają wojnę. Prowadziła kartotekę uratowanych. Dziecięce dane zapisywała na maleńkich karteczkach ukrywanych w butelkach w sobie wiadomym miejscu. Dzieci ocalałe z getta trafiały do sierocińców prowadzonych przez zgromadzenia zakonne w Warszawie, Chotomowie, w Turkowicach. Pomocą służyły siostry m.in. ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, Służebniczek Najświętszej Marii Panny. Wiele dzieci znalazło się w warszawskim Domu im. ks. Boduena, inne trafiły do zaufanych polskich rodzin, ale bywało także inaczej…
PROJEKT "IRENA SENDLEROWA - MENTOR POSTAW SPOŁECZNYCH"
AKCJE SPOŁECZNE KONKURS
APLIKACJE kliknij na obrazek a będziesz mógł ją zainstalować
2018 rokiem Ireny Sendlerowej Rok 2018 został ogłoszony przez Sejm Rzeczpospolitej Polski jako rok Ireny Sendlerowej. W tym roku minęło 100 lat od narodzin i 10 lat od śmierci tej polskiej bohaterki. Projekt Irena Sendlerowa - mentor postaw społecznych był realizowany w ramach programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich 2018. Był współfinansowany przez Narodowy Instytut Wolności.
o Irenie Sendlerowej
o projekcie
IRENA SENDLEROWA (1910-2008)
Irena Sendlerowa urodziła się w Warszawie w 1910 roku, całe życie związała ze stolicą i okolicznymi miejscowościami (Otwock, Tarczyn). Jedynaczka, córka lekarza społecznika, który stał się dla niej wzorem i autorytetem. Straciła go w wieku 7 lat. Stanisław Krzyżanowski – otwocki lekarz żydowskiej biedoty, zmarł zarażony tyfusem od jednego z pacjentów. Za ojcem Irena Sendlerowa wielokrotnie powtarzała każdemu, kto tonie należy podać rękę. Wokół tego przesłania Irena Sendlerowa budowała swoją biografię zwykłą i niezwykłą, w czasach wzniosłych idei i podłych zachowań. Po zdanej maturze 17-letnia dziewczyna rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Szybko stwierdziła, że nie jest to dla niej odpowiednie miejsce. Przeniosła się na Wydział Humanistyczny, studiowała polonistykę. Zaliczyła kurs pedagogiczny połączony z praktyką w filii Domu Sierot Janusza Korczaka. Jako studentka Uniwersytetu Warszawskiego występowała przeciwko bojówkom młodzieżowym ONR napadającym na studentów pochodzenia żydowskiego. Zdecydowanie sprzeciwiała się gettu ławkowemu wprowadzonemu oficjalnie przez rektora uniwersytetu. Na znak protestu siadała w ławkach dla studentów żydowskich. Zniszczyła w indeksie stempel sankcjonujący podziały narodowe i religijne na uniwersytecie, sprzeniewierzające się podstawowym ideom wolności i otwartości nauki. Została za to zawieszona w prawach studenta. W 1932 r Sendlerowa trafiła do nowego środowiska. Podjęła pracę w Sekcji Opieki nad Matką i Dzieckiem Obywatelskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Warszawie, związanej z Wolną Wszechnicą Polską. To w tej uczelni – przedwojennym prywatnym uniwersytecie – rozwijały się szczytne idee pokolenia niepokornych walczących o odnowę społeczną i moralną II Rzeczypospolitej. Miała się ona odrodzić przez pracę społeczną i edukację. W tej uczelni w 1925 roku – pod kierunkiem Heleny Radlińskiej – twórczyni polskiej pedagogiki społecznej, powstało Studium Pracy Społeczno- Oświatowej. Kształciło pracowników społecznych, wychowawców, działaczy samorządowych, opiekunów społecznych. Dwa lata później w Studium wprowadzono nową sekcję, specjalność „opieka nad matką i dzieckiem”. Wykładowcami byli m. in.: Czesław Babicki, Janusz Korczak, Stanisław Łopatto, Czesław Wroczyński. W tym środowisku powstawały zręby nowoczesnego systemu państwowej i samorządowej opieki nad matką i dzieckiem w II Rzeczypospolitej. Tworzono wzorcowe placówki opiekuńcze i wychowawcze, oparte na wypróbowanych polskich i zagranicznych wzorach. Studium kształciło opiekunki społeczne nad dzieckiem i matką, a także pielęgniarki środowiskowe i higienistki. Było to kształcenie ukierunkowane na ratownictwo, pomoc i opiekę, rozumiane jako służba człowiekowi w potrzebie. Towarzyszył temu bardzo silny etos działania w imię uniwersalnych wartości humanistycznych i społecznych. Ten etos wyróżniał środowisko wychowanków Heleny Radlińskiej, nadawał mu specyficzną tożsamość, wspólnotowość i siłę pokonywania trudności. Irena Sendlerowa swoją działalność zawodową zaczynała od pomocy mieszkaniowej matkom zagrożonym eksmisją oraz matkom prostytuującym się. Od 1935 r., już pod patronatem miasta Warszawy, zajmowała się pomocą biednym mieszkańcom Annopola, kierowała referatem do walki z włóczęgostwem, żebractwem i prostytucją, szkoliła także personel do pracy socjalnej. Zaraz na początku wojny, jesienią 1939 roku władze okupacyjne Warszawy zakazały pomocy Żydom. W 1940 roku Niemcy zepchnęli ludność żydowską do getta. Na obszarze 150 ha w nieludzkich warunkach znalazło się około 450 tysięcy ludzi, którzy z racji swojej narodowości zostali skazani na śmierć. W najgorszej sytuacji były dzieci. Osierocone, głodne, wyziębione ginęły na ulicach getta. Pomoc, przede wszystkim tym najsłabszym, Irena Sendlerowa traktowała jako nakaz społeczny i zawodowy. Każdemu, kto tonie należy podać rękę – powtarzała za ojcem. Korzystała ze specjalnych uprawnień zawodowych. Jako pracownik społeczny i pielęgniarka wchodziła w skład specjalnej kolumny sanitarnej, która miała czuwać nad stanem higienicznym w getcie. (Niemcy bardzo bali się tyfusu). Codziennie kilkakrotnie przekraczała bramy getta. Wnosiła ze sobą pieniądze, jedzenie, lekarstwa, odzież i… nadzieję. Nawiązała współpracę z Żydowską Organizacją Bojową (ŻOB). Współdziałała ze środowiskiem wychowanków i działaczy WWP, którzy znajdywali się zarówno po stronie aryjskiej, jak i za murami getta (m.in. Ewa Rechtman, Józef Zysman, Adam Celnikier). Historycy i biografowie Ireny Sendlerowej podają, że uratowała z getta około 2,5 tysiąca dzieci. Problemem było nie tylko przedostanie się przez bramę getta, ale wyrobienie odpowiednich papierów, znalezienie opiekunów, ukrycie dziecka. Sendlerowa wierzyła, że dzieci przetrwają wojnę. Prowadziła kartotekę uratowanych. Dziecięce dane zapisywała na maleńkich karteczkach ukrywanych w butelkach w sobie wiadomym miejscu. Dzieci ocalałe z getta trafiały do sierocińców prowadzonych przez zgromadzenia zakonne w Warszawie, Chotomowie, w Turkowicach. Pomocą służyły siostry m.in. ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, Służebniczek Najświętszej Marii Panny. Wiele dzieci znalazło się w warszawskim Domu im. ks. Boduena, inne trafiły do zaufanych polskich rodzin, ale bywało także inaczej…
PROJEKT "IRENA SENDLEROWA - MENTOR POSTAW SPOŁECZNYCH"
AKCJE SPOŁECZNE
KONKURS
APLIKACJE kliknij na obrazek a będziesz mógł ją zainstalować
2018 rokiem Ireny Sendlerowej Rok 2018 został ogłoszony przez Sejm Rzeczpospolitej Polski jako rok Ireny Sendlerowej. W tym roku minęło 100 lat od narodzin i 10 lat od śmierci tej polskiej bohaterki. Projekt Irena Sendlerowa - mentor postaw społecznych był realizowany w ramach programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich 2018. Był współfinansowany przez Narodowy Instytut Wolności.
o Irenie Sendlerowej
o projekcie
IRENA SENDLEROWA (1910-2008)
Irena Sendlerowa urodziła się w Warszawie w 1910 roku, całe życie związała ze stolicą i okolicznymi miejscowościami (Otwock, Tarczyn). Jedynaczka, córka lekarza społecznika, który stał się dla niej wzorem i autorytetem. Straciła go w wieku 7 lat. Stanisław Krzyżanowski – otwocki lekarz żydowskiej biedoty, zmarł zarażony tyfusem od jednego z pacjentów. Za ojcem Irena Sendlerowa wielokrotnie powtarzała każdemu, kto tonie należy podać rękę. Wokół tego przesłania Irena Sendlerowa budowała swoją biografię zwykłą i niezwykłą, w czasach wzniosłych idei i podłych zachowań. Po zdanej maturze 17-letnia dziewczyna rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Szybko stwierdziła, że nie jest to dla niej odpowiednie miejsce. Przeniosła się na Wydział Humanistyczny, studiowała polonistykę. Zaliczyła kurs pedagogiczny połączony z praktyką w filii Domu Sierot Janusza Korczaka. Jako studentka Uniwersytetu Warszawskiego występowała przeciwko bojówkom młodzieżowym ONR napadającym na studentów pochodzenia żydowskiego. Zdecydowanie sprzeciwiała się gettu ławkowemu wprowadzonemu oficjalnie przez rektora uniwersytetu. Na znak protestu siadała w ławkach dla studentów żydowskich. Zniszczyła w indeksie stempel sankcjonujący podziały narodowe i religijne na uniwersytecie, sprzeniewierzające się podstawowym ideom wolności i otwartości nauki. Została za to zawieszona w prawach studenta. W 1932 r Sendlerowa trafiła do nowego środowiska. Podjęła pracę w Sekcji Opieki nad Matką i Dzieckiem Obywatelskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Warszawie, związanej z Wolną Wszechnicą Polską. To w tej uczelni – przedwojennym prywatnym uniwersytecie – rozwijały się szczytne idee pokolenia niepokornych walczących o odnowę społeczną i moralną II Rzeczypospolitej. Miała się ona odrodzić przez pracę społeczną i edukację. W tej uczelni w 1925 roku – pod kierunkiem Heleny Radlińskiej – twórczyni polskiej pedagogiki społecznej, powstało Studium Pracy Społeczno- Oświatowej. Kształciło pracowników społecznych, wychowawców, działaczy samorządowych, opiekunów społecznych. Dwa lata później w Studium wprowadzono nową sekcję, specjalność „opieka nad matką i dzieckiem”. Wykładowcami byli m. in.: Czesław Babicki, Janusz Korczak, Stanisław Łopatto, Czesław Wroczyński. W tym środowisku powstawały zręby nowoczesnego systemu państwowej i samorządowej opieki nad matką i dzieckiem w II Rzeczypospolitej. Tworzono wzorcowe placówki opiekuńcze i wychowawcze, oparte na wypróbowanych polskich i zagranicznych wzorach. Studium kształciło opiekunki społeczne nad dzieckiem i matką, a także pielęgniarki środowiskowe i higienistki. Było to kształcenie ukierunkowane na ratownictwo, pomoc i opiekę, rozumiane jako służba człowiekowi w potrzebie. Towarzyszył temu bardzo silny etos działania w imię uniwersalnych wartości humanistycznych i społecznych. Ten etos wyróżniał środowisko wychowanków Heleny Radlińskiej, nadawał mu specyficzną tożsamość, wspólnotowość i siłę pokonywania trudności. Irena Sendlerowa swoją działalność zawodową zaczynała od pomocy mieszkaniowej matkom zagrożonym eksmisją oraz matkom prostytuującym się. Od 1935 r., już pod patronatem miasta Warszawy, zajmowała się pomocą biednym mieszkańcom Annopola, kierowała referatem do walki z włóczęgostwem, żebractwem i prostytucją, szkoliła także personel do pracy socjalnej. Zaraz na początku wojny, jesienią 1939 roku władze okupacyjne Warszawy zakazały pomocy Żydom. W 1940 roku Niemcy zepchnęli ludność żydowską do getta. Na obszarze 150 ha w nieludzkich warunkach znalazło się około 450 tysięcy ludzi, którzy z racji swojej narodowości zostali skazani na śmierć. W najgorszej sytuacji były dzieci. Osierocone, głodne, wyziębione ginęły na ulicach getta. Pomoc, przede wszystkim tym najsłabszym, Irena Sendlerowa traktowała jako nakaz społeczny i zawodowy. Każdemu, kto tonie należy podać rękę – powtarzała za ojcem. Korzystała ze specjalnych uprawnień zawodowych. Jako pracownik społeczny i pielęgniarka wchodziła w skład specjalnej kolumny sanitarnej, która miała czuwać nad stanem higienicznym w getcie. (Niemcy bardzo bali się tyfusu). Codziennie kilkakrotnie przekraczała bramy getta. Wnosiła ze sobą pieniądze, jedzenie, lekarstwa, odzież i… nadzieję. Nawiązała współpracę z Żydowską Organizacją Bojową (ŻOB). Współdziałała ze środowiskiem wychowanków i działaczy WWP, którzy znajdywali się zarówno po stronie aryjskiej, jak i za murami getta (m.in. Ewa Rechtman, Józef Zysman, Adam Celnikier). Historycy i biografowie Ireny Sendlerowej podają, że uratowała z getta około 2,5 tysiąca dzieci. Problemem było nie tylko przedostanie się przez bramę getta, ale wyrobienie odpowiednich papierów, znalezienie opiekunów, ukrycie dziecka. Sendlerowa wierzyła, że dzieci przetrwają wojnę. Prowadziła kartotekę uratowanych. Dziecięce dane zapisywała na maleńkich karteczkach ukrywanych w butelkach w sobie wiadomym miejscu. Dzieci ocalałe z getta trafiały do sierocińców prowadzonych przez zgromadzenia zakonne w Warszawie, Chotomowie, w Turkowicach. Pomocą służyły siostry m.in. ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, Służebniczek Najświętszej Marii Panny. Wiele dzieci znalazło się w warszawskim Domu im. ks. Boduena, inne trafiły do zaufanych polskich rodzin, ale bywało także inaczej…
PROJEKT "IRENA SENDLEROWA - MENTOR POSTAW SPOŁECZNYCH"
AKCJE SPOŁECZNE
KONKURS
APLIKACJE kliknij na obrazek a będziesz mógł ją zainstalować
2018 rokiem Ireny Sendlerowej Rok 2018 został ogłoszony przez Sejm Rzeczpospolitej Polski jako rok Ireny Sendlerowej. W tym roku minęło 100 lat od narodzin i 10 lat od śmierci tej polskiej bohaterki. Projekt Irena Sendlerowa - mentor postaw społecznych był realizowany w ramach programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich 2018. Był współfinansowany przez Narodowy Instytut Wolności.
o Irenie Sendlerowej
o projekcie
IRENA SENDLEROWA (1910-2008)
Irena Sendlerowa urodziła się w Warszawie w 1910 roku, całe życie związała ze stolicą i okolicznymi miejscowościami (Otwock, Tarczyn). Jedynaczka, córka lekarza społecznika, który stał się dla niej wzorem i autorytetem. Straciła go w wieku 7 lat. Stanisław Krzyżanowski – otwocki lekarz żydowskiej biedoty, zmarł zarażony tyfusem od jednego z pacjentów. Za ojcem Irena Sendlerowa wielokrotnie powtarzała każdemu, kto tonie należy podać rękę. Wokół tego przesłania Irena Sendlerowa budowała swoją biografię zwykłą i niezwykłą, w czasach wzniosłych idei i podłych zachowań. Po zdanej maturze 17-letnia dziewczyna rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Szybko stwierdziła, że nie jest to dla niej odpowiednie miejsce. Przeniosła się na Wydział Humanistyczny, studiowała polonistykę. Zaliczyła kurs pedagogiczny połączony z praktyką w filii Domu Sierot Janusza Korczaka. Jako studentka Uniwersytetu Warszawskiego występowała przeciwko bojówkom młodzieżowym ONR napadającym na studentów pochodzenia żydowskiego. Zdecydowanie sprzeciwiała się gettu ławkowemu wprowadzonemu oficjalnie przez rektora uniwersytetu. Na znak protestu siadała w ławkach dla studentów żydowskich. Zniszczyła w indeksie stempel sankcjonujący podziały narodowe i religijne na uniwersytecie, sprzeniewierzające się podstawowym ideom wolności i otwartości nauki. Została za to zawieszona w prawach studenta. W 1932 r Sendlerowa trafiła do nowego środowiska. Podjęła pracę w Sekcji Opieki nad Matką i Dzieckiem Obywatelskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Warszawie, związanej z Wolną Wszechnicą Polską. To w tej uczelni – przedwojennym prywatnym uniwersytecie – rozwijały się szczytne idee pokolenia niepokornych walczących o odnowę społeczną i moralną II Rzeczypospolitej. Miała się ona odrodzić przez pracę społeczną i edukację. W tej uczelni w 1925 roku – pod kierunkiem Heleny Radlińskiej – twórczyni polskiej pedagogiki społecznej, powstało Studium Pracy Społeczno- Oświatowej. Kształciło pracowników społecznych, wychowawców, działaczy samorządowych, opiekunów społecznych. Dwa lata później w Studium wprowadzono nową sekcję, specjalność „opieka nad matką i dzieckiem”. Wykładowcami byli m. in.: Czesław Babicki, Janusz Korczak, Stanisław Łopatto, Czesław Wroczyński. W tym środowisku powstawały zręby nowoczesnego systemu państwowej i samorządowej opieki nad matką i dzieckiem w II Rzeczypospolitej. Tworzono wzorcowe placówki opiekuńcze i wychowawcze, oparte na wypróbowanych polskich i zagranicznych wzorach. Studium kształciło opiekunki społeczne nad dzieckiem i matką, a także pielęgniarki środowiskowe i higienistki. Było to kształcenie ukierunkowane na ratownictwo, pomoc i opiekę, rozumiane jako służba człowiekowi w potrzebie. Towarzyszył temu bardzo silny etos działania w imię uniwersalnych wartości humanistycznych i społecznych. Ten etos wyróżniał środowisko wychowanków Heleny Radlińskiej, nadawał mu specyficzną tożsamość, wspólnotowość i siłę pokonywania trudności. Irena Sendlerowa swoją działalność zawodową zaczynała od pomocy mieszkaniowej matkom zagrożonym eksmisją oraz matkom prostytuującym się. Od 1935 r., już pod patronatem miasta Warszawy, zajmowała się pomocą biednym mieszkańcom Annopola, kierowała referatem do walki z włóczęgostwem, żebractwem i prostytucją, szkoliła także personel do pracy socjalnej. Zaraz na początku wojny, jesienią 1939 roku władze okupacyjne Warszawy zakazały pomocy Żydom. W 1940 roku Niemcy zepchnęli ludność żydowską do getta. Na obszarze 150 ha w nieludzkich warunkach znalazło się około 450 tysięcy ludzi, którzy z racji swojej narodowości zostali skazani na śmierć. W najgorszej sytuacji były dzieci. Osierocone, głodne, wyziębione ginęły na ulicach getta. Pomoc, przede wszystkim tym najsłabszym, Irena Sendlerowa traktowała jako nakaz społeczny i zawodowy. Każdemu, kto tonie należy podać rękę – powtarzała za ojcem. Korzystała ze specjalnych uprawnień zawodowych. Jako pracownik społeczny i pielęgniarka wchodziła w skład specjalnej kolumny sanitarnej, która miała czuwać nad stanem higienicznym w getcie. (Niemcy bardzo bali się tyfusu). Codziennie kilkakrotnie przekraczała bramy getta. Wnosiła ze sobą pieniądze, jedzenie, lekarstwa, odzież i… nadzieję. Nawiązała współpracę z Żydowską Organizacją Bojową (ŻOB). Współdziałała ze środowiskiem wychowanków i działaczy WWP, którzy znajdywali się zarówno po stronie aryjskiej, jak i za murami getta (m.in. Ewa Rechtman, Józef Zysman, Adam Celnikier). Historycy i biografowie Ireny Sendlerowej podają, że uratowała z getta około 2,5 tysiąca dzieci. Problemem było nie tylko przedostanie się przez bramę getta, ale wyrobienie odpowiednich papierów, znalezienie opiekunów, ukrycie dziecka. Sendlerowa wierzyła, że dzieci przetrwają wojnę. Prowadziła kartotekę uratowanych. Dziecięce dane zapisywała na maleńkich karteczkach ukrywanych w butelkach w sobie wiadomym miejscu. Dzieci ocalałe z getta trafiały do sierocińców prowadzonych przez zgromadzenia zakonne w Warszawie, Chotomowie, w Turkowicach. Pomocą służyły siostry m.in. ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, Służebniczek Najświętszej Marii Panny. Wiele dzieci znalazło się w warszawskim Domu im. ks. Boduena, inne trafiły do zaufanych polskich rodzin, ale bywało także inaczej…
PROJEKT "IRENA SENDLEROWA - MENTOR POSTAW SPOŁECZNYCH"
AKCJE SPOŁECZNE
KONKURS
APLIKACJE kliknij na obrazek a będziesz mógł ją zainstalować
2018 rokiem Ireny Sendlerowej
Rok 2018 został ogłoszony przez Sejm Rzeczpospolitej Polski jako rok Ireny Sendlerowej. W tym roku minęło 100 lat od narodzin i 10 lat od śmierci tej polskiej bohaterki. Projekt Irena Sendlerowa - mentor postaw społecznych był realizowany w ramach programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich 2018. Był współfinansowany przez Narodowy Instytut Wolności.
o Irenie Sendlerowej
o projekcie
IRENA SENDLEROWA (1910-2008)
Irena Sendlerowa urodziła się w Warszawie w 1910 roku, całe życie związała ze stolicą i okolicznymi miejscowościami (Otwock, Tarczyn). Jedynaczka, córka lekarza społecznika, który stał się dla niej wzorem i autorytetem. Straciła go w wieku 7 lat. Stanisław Krzyżanowski – otwocki lekarz żydowskiej biedoty, zmarł zarażony tyfusem od jednego z pacjentów. Za ojcem Irena Sendlerowa wielokrotnie powtarzała każdemu, kto tonie należy podać rękę. Wokół tego przesłania Irena Sendlerowa budowała swoją biografię zwykłą i niezwykłą, w czasach wzniosłych idei i podłych zachowań. Po zdanej maturze 17-letnia dziewczyna rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Szybko stwierdziła, że nie jest to dla niej odpowiednie miejsce. Przeniosła się na Wydział Humanistyczny, studiowała polonistykę. Zaliczyła kurs pedagogiczny połączony z praktyką w filii Domu Sierot Janusza Korczaka. Jako studentka Uniwersytetu Warszawskiego występowała przeciwko bojówkom młodzieżowym ONR napadającym na studentów pochodzenia żydowskiego. Zdecydowanie sprzeciwiała się gettu ławkowemu wprowadzonemu oficjalnie przez rektora uniwersytetu. Na znak protestu siadała w ławkach dla studentów żydowskich. Zniszczyła w indeksie stempel sankcjonujący podziały narodowe i religijne na uniwersytecie, sprzeniewierzające się podstawowym ideom wolności i otwartości nauki. Została za to zawieszona w prawach studenta. W 1932 r Sendlerowa trafiła do nowego środowiska. Podjęła pracę w Sekcji Opieki nad Matką i Dzieckiem Obywatelskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Warszawie, związanej z Wolną Wszechnicą Polską. To w tej uczelni – przedwojennym prywatnym uniwersytecie – rozwijały się szczytne idee pokolenia niepokornych walczących o odnowę społeczną i moralną II Rzeczypospolitej. Miała się ona odrodzić przez pracę społeczną i edukację. W tej uczelni w 1925 roku – pod kierunkiem Heleny Radlińskiej – twórczyni polskiej pedagogiki społecznej, powstało Studium Pracy Społeczno- Oświatowej. Kształciło pracowników społecznych, wychowawców, działaczy samorządowych, opiekunów społecznych. Dwa lata później w Studium wprowadzono nową sekcję, specjalność „opieka nad matką i dzieckiem”. Wykładowcami byli m. in.: Czesław Babicki, Janusz Korczak, Stanisław Łopatto, Czesław Wroczyński. W tym środowisku powstawały zręby nowoczesnego systemu państwowej i samorządowej opieki nad matką i dzieckiem w II Rzeczypospolitej. Tworzono wzorcowe placówki opiekuńcze i wychowawcze, oparte na wypróbowanych polskich i zagranicznych wzorach. Studium kształciło opiekunki społeczne nad dzieckiem i matką, a także pielęgniarki środowiskowe i higienistki. Było to kształcenie ukierunkowane na ratownictwo, pomoc i opiekę, rozumiane jako służba człowiekowi w potrzebie. Towarzyszył temu bardzo silny etos działania w imię uniwersalnych wartości humanistycznych i społecznych. Ten etos wyróżniał środowisko wychowanków Heleny Radlińskiej, nadawał mu specyficzną tożsamość, wspólnotowość i siłę pokonywania trudności. Irena Sendlerowa swoją działalność zawodową zaczynała od pomocy mieszkaniowej matkom zagrożonym eksmisją oraz matkom prostytuującym się. Od 1935 r., już pod patronatem miasta Warszawy, zajmowała się pomocą biednym mieszkańcom Annopola, kierowała referatem do walki z włóczęgostwem, żebractwem i prostytucją, szkoliła także personel do pracy socjalnej. Zaraz na początku wojny, jesienią 1939 roku władze okupacyjne Warszawy zakazały pomocy Żydom. W 1940 roku Niemcy zepchnęli ludność żydowską do getta. Na obszarze 150 ha w nieludzkich warunkach znalazło się około 450 tysięcy ludzi, którzy z racji swojej narodowości zostali skazani na śmierć. W najgorszej sytuacji były dzieci. Osierocone, głodne, wyziębione ginęły na ulicach getta. Pomoc, przede wszystkim tym najsłabszym, Irena Sendlerowa traktowała jako nakaz społeczny i zawodowy. Każdemu, kto tonie należy podać rękę – powtarzała za ojcem. Korzystała ze specjalnych uprawnień zawodowych. Jako pracownik społeczny i pielęgniarka wchodziła w skład specjalnej kolumny sanitarnej, która miała czuwać nad stanem higienicznym w getcie. (Niemcy bardzo bali się tyfusu). Codziennie kilkakrotnie przekraczała bramy getta. Wnosiła ze sobą pieniądze, jedzenie, lekarstwa, odzież i… nadzieję. Nawiązała współpracę z Żydowską Organizacją Bojową (ŻOB). Współdziałała ze środowiskiem wychowanków i działaczy WWP, którzy znajdywali się zarówno po stronie aryjskiej, jak i za murami getta (m.in. Ewa Rechtman, Józef Zysman, Adam Celnikier). Historycy i biografowie Ireny Sendlerowej podają, że uratowała z getta około 2,5 tysiąca dzieci. Problemem było nie tylko przedostanie się przez bramę getta, ale wyrobienie odpowiednich papierów, znalezienie opiekunów, ukrycie dziecka. Sendlerowa wierzyła, że dzieci przetrwają wojnę. Prowadziła kartotekę uratowanych. Dziecięce dane zapisywała na maleńkich karteczkach ukrywanych w butelkach w sobie wiadomym miejscu. Dzieci ocalałe z getta trafiały do sierocińców prowadzonych przez zgromadzenia zakonne w Warszawie, Chotomowie, w Turkowicach. Pomocą służyły siostry m.in. ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, Służebniczek Najświętszej Marii Panny. Wiele dzieci znalazło się w warszawskim Domu im. ks. Boduena, inne trafiły do zaufanych polskich rodzin, ale bywało także inaczej…
PROJEKT "IRENA SENDLEROWA - MENTOR POSTAW SPOŁECZNYCH"
AKCJE SPOŁECZNE
KONKURS
APLIKACJE kliknij na obrazek a będziesz mógł ją zainstalować
2018 rokiem Ireny Sendlerowej
Rok 2018 został ogłoszony przez Sejm Rzeczpospolitej Polski jako rok Ireny Sendlerowej. W tym roku minęło 100 lat od narodzin i 10 lat od śmierci tej polskiej bohaterki. Projekt Irena Sendlerowa - mentor postaw społecznych był realizowany w ramach programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich 2018. Był współfinansowany przez Narodowy Instytut Wolności.
o Irenie Sendlerowej
o projekcie
IRENA SENDLEROWA (1910-2008)
Irena Sendlerowa urodziła się w Warszawie w 1910 roku, całe życie związała ze stolicą i okolicznymi miejscowościami (Otwock, Tarczyn). Jedynaczka, córka lekarza społecznika, który stał się dla niej wzorem i autorytetem. Straciła go w wieku 7 lat. Stanisław Krzyżanowski – otwocki lekarz żydowskiej biedoty, zmarł zarażony tyfusem od jednego z pacjentów. Za ojcem Irena Sendlerowa wielokrotnie powtarzała każdemu, kto tonie należy podać rękę. Wokół tego przesłania Irena Sendlerowa budowała swoją biografię zwykłą i niezwykłą, w czasach wzniosłych idei i podłych zachowań. Po zdanej maturze 17-letnia dziewczyna rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Szybko stwierdziła, że nie jest to dla niej odpowiednie miejsce. Przeniosła się na Wydział Humanistyczny, studiowała polonistykę. Zaliczyła kurs pedagogiczny połączony z praktyką w filii Domu Sierot Janusza Korczaka. Jako studentka Uniwersytetu Warszawskiego występowała przeciwko bojówkom młodzieżowym ONR napadającym na studentów pochodzenia żydowskiego. Zdecydowanie sprzeciwiała się gettu ławkowemu wprowadzonemu oficjalnie przez rektora uniwersytetu. Na znak protestu siadała w ławkach dla studentów żydowskich. Zniszczyła w indeksie stempel sankcjonujący podziały narodowe i religijne na uniwersytecie, sprzeniewierzające się podstawowym ideom wolności i otwartości nauki. Została za to zawieszona w prawach studenta. W 1932 r Sendlerowa trafiła do nowego środowiska. Podjęła pracę w Sekcji Opieki nad Matką i Dzieckiem Obywatelskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Warszawie, związanej z Wolną Wszechnicą Polską. To w tej uczelni – przedwojennym prywatnym uniwersytecie – rozwijały się szczytne idee pokolenia niepokornych walczących o odnowę społeczną i moralną II Rzeczypospolitej. Miała się ona odrodzić przez pracę społeczną i edukację. W tej uczelni w 1925 roku – pod kierunkiem Heleny Radlińskiej – twórczyni polskiej pedagogiki społecznej, powstało Studium Pracy Społeczno- Oświatowej. Kształciło pracowników społecznych, wychowawców, działaczy samorządowych, opiekunów społecznych. Dwa lata później w Studium wprowadzono nową sekcję, specjalność „opieka nad matką i dzieckiem”. Wykładowcami byli m. in.: Czesław Babicki, Janusz Korczak, Stanisław Łopatto, Czesław Wroczyński. W tym środowisku powstawały zręby nowoczesnego systemu państwowej i samorządowej opieki nad matką i dzieckiem w II Rzeczypospolitej. Tworzono wzorcowe placówki opiekuńcze i wychowawcze, oparte na wypróbowanych polskich i zagranicznych wzorach. Studium kształciło opiekunki społeczne nad dzieckiem i matką, a także pielęgniarki środowiskowe i higienistki. Było to kształcenie ukierunkowane na ratownictwo, pomoc i opiekę, rozumiane jako służba człowiekowi w potrzebie. Towarzyszył temu bardzo silny etos działania w imię uniwersalnych wartości humanistycznych i społecznych. Ten etos wyróżniał środowisko wychowanków Heleny Radlińskiej, nadawał mu specyficzną tożsamość, wspólnotowość i siłę pokonywania trudności. Irena Sendlerowa swoją działalność zawodową zaczynała od pomocy mieszkaniowej matkom zagrożonym eksmisją oraz matkom prostytuującym się. Od 1935 r., już pod patronatem miasta Warszawy, zajmowała się pomocą biednym mieszkańcom Annopola, kierowała referatem do walki z włóczęgostwem, żebractwem i prostytucją, szkoliła także personel do pracy socjalnej. Zaraz na początku wojny, jesienią 1939 roku władze okupacyjne Warszawy zakazały pomocy Żydom. W 1940 roku Niemcy zepchnęli ludność żydowską do getta. Na obszarze 150 ha w nieludzkich warunkach znalazło się około 450 tysięcy ludzi, którzy z racji swojej narodowości zostali skazani na śmierć. W najgorszej sytuacji były dzieci. Osierocone, głodne, wyziębione ginęły na ulicach getta. Pomoc, przede wszystkim tym najsłabszym, Irena Sendlerowa traktowała jako nakaz społeczny i zawodowy. Każdemu, kto tonie należy podać rękę – powtarzała za ojcem. Korzystała ze specjalnych uprawnień zawodowych. Jako pracownik społeczny i pielęgniarka wchodziła w skład specjalnej kolumny sanitarnej, która miała czuwać nad stanem higienicznym w getcie. (Niemcy bardzo bali się tyfusu). Codziennie kilkakrotnie przekraczała bramy getta. Wnosiła ze sobą pieniądze, jedzenie, lekarstwa, odzież i… nadzieję. Nawiązała współpracę z Żydowską Organizacją Bojową (ŻOB). Współdziałała ze środowiskiem wychowanków i działaczy WWP, którzy znajdywali się zarówno po stronie aryjskiej, jak i za murami getta (m.in. Ewa Rechtman, Józef Zysman, Adam Celnikier). Historycy i biografowie Ireny Sendlerowej podają, że uratowała z getta około 2,5 tysiąca dzieci. Problemem było nie tylko przedostanie się przez bramę getta, ale wyrobienie odpowiednich papierów, znalezienie opiekunów, ukrycie dziecka. Sendlerowa wierzyła, że dzieci przetrwają wojnę. Prowadziła kartotekę uratowanych. Dziecięce dane zapisywała na maleńkich karteczkach ukrywanych w butelkach w sobie wiadomym miejscu. Dzieci ocalałe z getta trafiały do sierocińców prowadzonych przez zgromadzenia zakonne w Warszawie, Chotomowie, w Turkowicach. Pomocą służyły siostry m.in. ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, Służebniczek Najświętszej Marii Panny. Wiele dzieci znalazło się w warszawskim Domu im. ks. Boduena, inne trafiły do zaufanych polskich rodzin, ale bywało także inaczej…
PROJEKT "IRENA SENDLEROWA - MENTOR POSTAW SPOŁECZNYCH"
AKCJE SPOŁECZNE
KONKURS
APLIKACJE kliknij na obrazek a będziesz mógł ją zainstalować